| เตียวเจียว - Zhang Zhao A.D. 156-236
จางเจา (เตียเจียว พ.ศ. 699 - พ.ศ. 779) จื้อ จื่อปู้ (จื่อโป่ว) คนชาวเมือง ไพเฉิน (เพ่เซี้ย) ปัจจุบันคือเมือง ชีจิ๋ว ในมณฑล เจียนซู
ได้มานะพยายามใฝ่หาการศึกษาตั้งแต่เด็ก ได้แต่งเขียนตำราหนังสือหลายเล่มมีชื่อเสียง เมื่อเติบโตขึ้น ได้ศึกษาตำนาน ฉู่ต้วน (ฉ่อต่วง) ร่วมกับบัณฑิต ไป่โฮ่วจื่อ (เปะโหวจื้อ) และได้ศึกษาตำรับตำราโบราณมายมาย เป็นผู้คงแก่เรียน
อายุประมาณ 20 ปี มีชื่อเสียงโด่งดัง มินาน โต้วเนี่ยน (เตาเคียม..โตเขียม) เจ้าเมือง ฉวีโจวมู่ (ชื่อจิวมก..ชีจิ๋ว) ได้ชักชวนมารับราชการ แต่ เตียวเจียว ปฏิเสธ
เจ้าเมือง โตเขียม เห็นว่า เตียวเจียว ดูหมิ่นมิให้เกียรติจึ่งมิอุปถัมยกย่อง เตียวเจียว
เตียวเจียว อยู่อย่างโดดเดี่ยว แต่โชคดีที่มีเพื่อน เฉินยู่ เที่ยหวก..เทียหยก) คอยช่วยเหลือ มินาน เมือง ชีจิ๋ว ประสบภัยสงคราม
เตียวเจียว ได้หนีภัยไปทาง เจียนหนาน (กังน้ำ)
ซุนเซ็ก ปลีกตัวจาก อ้วนสุด ได้ครอบครองดินแดน กังตั๋ง จึ่งได้ชักชวน เตียวเจียว มารับราชการ จัดระเบียบของกองทัพ มีตำแหน่งทางทหาร ตงหลานเจี้ยน (ตงนึ่งเจี่ยง)
ซุนเซ็ก ได้ปฏิติบัติต่อ เตียวเจียวดั่งเพื่อนทั่ว ๆ ไป นำตัวไปแนะนำต่อมารดา และมอบหน้าที่ต่าง ๆ ให้ เตียวเจียว ช่วยจัดการ
แม้นว่าขณะนั้น เตียวเจียว มีอายุได้ 39 ปี ส่วน ซุนเซ็ก มีอายุ 20 ปี แต่ทั้งสองคบหากันดั่งเพื่อนสนิท และ เตียวเจียว ยินดีช่วย ซุนเซ็ก ต่อการก่อการใหญ่
ซุนเซ็ก มีความพอใจต่อความสามารถของ เตียวเจียว
เตียวเจียว มีชื่อเสียงอันลือลั่น เป็นที่นับถือกันถ้วนทั่วในบรรดาเหล่าผู้ดีเก่าทางเหนือ
เตียวเจียว ได้พยายามขอถ่อมตนความมีชื่อเสียงของตนต่อ ซุนเซ็ก
แต่ ซุนเซ็ก กลับชมว่า ตนเองมีแก้วประเสริฐในมือดั่งเช่น เตียวเจียว
ก่อนที่ ซุนเซ็ก จักถึงแก่กรรม ได้มอบน้องชาย ซุนกวน วัย 18 ปี ให้อยู่ในความดูแลของ เตียวเจียว
วัย 44 ปี และสั่งเสียว่า
"ถ้าหากว่า จงโม่ว (ตงโม่ว..ซุนกวน) มิเชื่อฟังคำสั่งท่าน ให้ท่านจัดการโดยเห็นสมควรเถิด.."
ขณะนั้น ซุนกวน กำลังเศร้าโศกเสียใจ ร้องห่มร้องไห้ เตียวเจียว ได้เรียกเหล่าขุนนางมาเฉลิมฉลอง
ตำแหน่งให้แก่ ซุนกวน พร้อมทั้งจัดงานศพให้แก่ ซุนเซ็ก และชักชวน ซุนกวน ขี่ม้าตระเวนเลียบเมือง เพื่อซื้อใจเอาใจประชาชน
และรีบประกาศการสืบทอดตำแหน่งของ ซุนกวน เบื้องบน ได้กราบทูลต่อทางพระราชสำนัก เบื้องล่าง ได้ประกาศแก่เหล่าเจ้าหัวเมืองทั่ว ๆ ไป
เป็นการปกครอง ตังง่อ ของ ซุนกวน อย่างบริสุทธิ์ สร้างความสงบสุขสันติให้กับเหล่าประชาชน
อุปนิสัยของ เตียวเจียว นั้น ซื่อสัตย์ เถรตรง พูดจาตรงไปตรงมามิอ้อมค้อม อีกทั้งมิมีความในใจ
สามารถตัดสินใจรับสภาพเหตุการณ์ได้ทุก ๆ สถานภาพ จึ่งเป็นที่เคารพนับถือของคนทั่ว ๆ ไป
กับ ซุนกวน เขาได้พยายามสอนสั่ง และยกตัวอย่างของคนโบราณมาเป็นตัวอย่าง อุปไมยเปรียบเทียบ
แต่ทว่า ซุนกวน ยังชอบรักสนุก มักออกป่าล่าสัตว์เนือง ๆ เตียวเจียว จึ่งได้ตักเตือนสั่งสอนว่า
การเป็นวีระบุรุษผู้นำ ควรจักแสดงความเป็นวีระบุระซื้อน้ำใจผู้คนให้เคารพยกย่อง มิใช่แสดงความสามารถทางเชิงบู้ต่อเหล่าบรรดาสัตว์ป่า
ซุนกวน ได้ฟังคำสอนแต่โดยดี แต่ภายในใจนั้นยังมิสิโรราบ
เมื่อก่อนเกิดสงครามศึก เซ็กเพ็ก เตียวเจียว เป็นผู้นำเสนอให้ ซุนกวน ยอมสวามิภัคดิ์ต่อ โจโฉ เพื่อความสงบสุขของบ้านเมืองและประชาชน
แต่เมื่อภายหลัง การชนะศึกสงคราม เซ็กเพ็ก ซุนกวน ได้ตั้งตนเป็นแม่ทัพ ชือฉีเจียนจวิน (เชียเคี้ยเจียงกุง) และแต่งตั้ง เตียวเจียว เป็น กุนซือ ที่ปรึกษา
ศักราช หวงชู (อึ่งชอ) ปีที่ 2 พ.ศ. 764 พระเจ้า โจผี ได้ส่งทูต ซินเจิน (เฮี่ยจิง) มาแต่งตั้งให้ ซุนกวน เป็นเจ้า อู๋หวาง (โง่วอ๊วง..งออ๋อง)
ซินเจิน ได้เข้าเมืองมาอย่างไร้มารยาท นั่งรถม้าผ่านประตูจวนเจ้าเมืองโดยมิให้เกียรติ์มิลงจากรถ
เตียวเจียว รีบเข้าไปทักท้วง ตำหนิว่า
"ท่านทูตไร้ซึ่งมารยาท สมควรต้องโทษประหาร ท่านมองเห็พวกเราเหล่าชาว เจียนหนาน (กังน้ำ) มิมีฝีมืออ่อนแอหรอกหรือ แต่พวกข้าก็ยังมีดาบบั่นคอท่านได้.."
ซินเจิน จึ่งรีบลงจากราชรถโดยเร็ว
ครั้งหนึ่ง ซุนกวนได้จัดงานเลี้ยงเหล่าบรรดาขุนนาง ณ หนานชาน (น่ำเชียง) ดื่มสุราเมาได้ที่
ซุนกวน ได้สั่งคนสนิท นำสุราไปสาดหน้าบรรดาเหล่าขุนนาง
เมื่อ เตียวเจียว ทราบข่าว จึ่งรีบนั่งรถม้าเข้าไปในเมือง ซุนกวน ได้รีบมาต้อนรับ และกล่าว่า
"พวกเรากำลังสนุกสนาน ขอเชิญท่าน กุนซือ มาร่วมสนุกกับพวกเราด้วย แต่เหตุไฉนท่าน กุนซือจึ่งมีโทสะเช่นนี้"
เตียวเจียว ได้ตวาดติเตียน ซุนกวน ว่า
"ในกาลครั้งกระโน้น พระเจ้า โจ้วหวาง (ติวอ๊วง..ติวอ๋อง) ก็ทรงจัดงานเลี้ยง โดยทรงสั่งให้ขุดสระสุรา พระองค์และเหล่าขุนนางดื่มกันเมามาย จนกระทั่งบ้านเมืองล่มจม.."
ซุนกวน ยอมรับผิด กล่าวขอโทษ และสั่งให้งานเลี้ยงนั้นเลิกลา แต่ภายในใจกลับแค้นเคือง
และด้วย เตียวเจียว มักสั่งสอน ซุนกวน ออกนอกหน้า บางครั้งเป็นการแทงใจดำฉีกหน้า ซุนกวน เสมอ ๆ ซุนกวน จึ่งมิค่อยพออกพอใจ พักหลังได้เริ่มถอยห่างจาก เตียวเจียว ความเคารพยำเกรงเริ่มเสื่อมถอยลง
เมื่อครั้ง ซุนกวน ได้เป็นเจ้า งออ๋อง ยังมิได้ตั้งผู้ใดเป็นอุปราชของดินแดน ง่อ
เหล่าผู้คนต่างคิดกันว่า ตำแหน่งอุปราชคงมิพ้นจาก เตียวเจียว ผู้มีคุณสมบัติความดีความชอบอันเลิศล้ำ
แต่ ซุนกวน กลับแต่งตั้ง ซุนเชา (ซุงเชียว) ขุนนางชั้นผู้น้อยเป็นอุปราช
และเมื่อกาลเวลาผ่านพ้นไป 3 ปี อุปราช ซุนเชา ได้ถึงแก่กรรม บรรดาเหล่าขุนนางได้ยื่นฎีกาให้ ซุนกวน แต่งตั้ง เตียวเจียว เป็นอุปราช
แต่ ซุนกวน มิยอมปฏิบัติ กลับแต่งตั้ง กูย่ง (กู่หย่ง) เป็นอุปราชแทน | 
